good-gulf

Mijn kleine Geluks-Gulf

Hij was het. Een man in dit geval. Een onbekende persoon die net even iets extra’s voor me deed, waardoor ik de hele dag vrolijk was. Nu je dit leest, ken je vast ook wel zo iemand. Het kan een glimlach van een voorbijganger zijn, een ‘hallo’ van een leuke bouwvakker (want fluiten mag niet meer hè) of een gezellig praatje met de cassière.

In mijn geval was het de beheerder van een kleine Gulf tankstation in Badhoevedorp. Toen ik net de tankslang wilde pakken, liep de grijsbehaarde, vriendelijk uitziende man naar buiten en vroeg of hij kon tanken. Dit leek de ideale wereld wel! Eerlijk toegegeven, in eerste instantie schoot het ‘Blonde Doos Stigma’ door mijn hoofd, maar ik gaf deze goedlachse man graag een kans. Hij liet weten vaker een tanksessie aan te bieden als het even niet druk is. Hoe druk het doorgaans bij dit kleine Gulfje is weet ik niet. Dat maakt voor zijn gebaar niet uit. Dat iemand een ander onbaatzuchtig helpt vind ik grandioos.

Daarmee tref ik meteen één van de grootste voordelen aan het wonen in Oeganda: je hoeft daar nooit zelf te tanken. Sterker nog, je hoeft je auto niet eens uit om te betalen. Zodra je met een briefje van 50.000 shilling uit het raam wappert, zit je tank al zo goed als vol.

Net als de was vind ik tanken een vervelende, terugkerende klus. Ik laat de tank meestal zo ver mogelijk leeglopen, voordat ik hem weer vul. Dit tot ergernis, nee zelfs tot paniek van vrienden die meerijden. Of van mijn moeder van wie ik de auto regelmatig leen.

Dat is natuurlijk een keer misgegaan. Ik dacht die 20 kilometer naar huis nog wel te redden. Om 2:00 uur ‘s nachts… Net buiten Haarlem… Ik kan je vertellen dat het naar was. En koud. En dat ‘eigen schuld, dikke bult’ in grote letters op het voorhoofd van de ANWB man stond. Die maakte mijn dag duidelijk niet. Alhoewel hij mij wel vriendelijk hielp.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *