mango

Mango in je voortuin

Mijn moeder duikt geregeld mijn voortuin in. Wanneer ze op de thee komt of alleen maar de kinderen komt brengen, trekt ze op de terugweg altijd even wat onkruid uit de grond. Waar vroeger haar vragen nog doelden op of ik op tijd thuis zou zijn en of ik wel of niet mee at, vraagt ze nu of ik de appelboom wel genoeg water geef. Mijn moeder heeft groene vingers en vindt het heel ontspannend om in de tuin bezig te zijn. Die groene genen heeft ze helaas niet aan mij doorgegeven.

Continue reading

mama-is-moe

Dwars af

Ik sta op het punt om Mark Rutte mijn voorstel te mailen voor de herinvoering van de dienstplicht. Nee, ik wil niet dat iedereen weer het leger ingaat. Ik wil pleiten voor het invoeren van een verplichte 1-jarige ‘Afrika Emigratie’, maar ik durf het niet. Wat als hij het er niet mee eens is? Of als hij nog nooit in Oost-Afrika is geweest?

Continue reading

steen-in-water

Ik ben uit mijn rol gevallen

Als een steen in het water valt, is er niet alleen een harde plons, maar volgt er ook een steeds groter wordende cirkel van golfjes. Het overlijden van mijn man zie ik als keiharde plons en alle daarmee gepaarde verliezen, zijn de golfjes in het water.

Zo ben ik met het verlies van David niet alleen mijn levensgezel, mijn maatje en de vader van mijn kinderen kwijt. Maar ook mijn toekomst, mijn gezamenlijke opvoeding, mijn raadgever en mijn beschermer. En dit gaat gepaard met het verlies van een aantal essentiële rollen die mij tot leuk en compleet mens maakten.

Continue reading

ik-rouw-van-jou

Rouw heeft een onterecht slecht imago

Net als Oeganda, heeft ook Rouw een onterecht slecht imago. Waar Oeganda nog altijd wordt geassocieerd met oorlog, kindsoldaten en vliegen op ogen, horen bij rouwen onlosmakelijk de woorden ‘zwart’, ‘somber’ en ‘verdriet’. En dat terwijl Oeganda al 30 jaar stabiel is, het Queen Elizabeth Park in de top-10 van mooiste plekken in Afrika staat en zelfs heerlijke red velvet cake heeft. En zo is rouwen ook niet alleen maar negatief.
Continue reading

mama logo 1

The life of a Businessmom: van manager tot wasvrouw

Hoe ouder je wordt, hoe meer identiteiten je krijgt. Was je eerst nog alleen Kind, later kwam daar  Student, Drop-out, Werkende of Carrièretijger bij. En tegen de tijd dat je ‘flings’ of een relatie kreeg, werd je opeens Minnares of Vrouw-Van.

Sommige rollen zijn leuker dan andere. Zo vind ik mijn rol als Businessmom fantastisch, maar die van Onderbroeken-Wasvrouw niet. Ik verbaas me er weleens over hoeveel (gekozen of opgelegde) rollen je op een dag kunt aannemen en hoe snel je van de één naar de ander kunt switchen. Zelfs meerdere keren per dag en in een tempo dat je soms zelf niet eens kunt bijhouden.

Continue reading

in-rij-wachten

Wie vraagt…

Het gebeurt me zo’n 1x per maand dat een willekeurig iemand me op straat vraagt: “hello how are you, I am looking for a job”. Soms, zeker in het begin, antwoord ik nog beleefd dat ik die niet voor ze heb. Maar wat zeg je dan op deze vervolgvraag: “can you then introduce me to your friends?”… Ja, hallo?! Wat denk je zelf?! Ik ken je niet eens. Continue reading

jongen-in-roze

Opvoedperikelen in een multiculti-relatie

‘Twee culturen op een kussen, daar slaapt de duivel tussen’. Die slaapt dan wel naast Cupido, een tweetal referentiekaders, het ‘normale’ man/vrouw verschil en – in mijn geval – 23 jaar leeftijdsverschil.

En dan mag ik me gelukkig prijzen met een Afrikaanse man die zelf 30 jaar in Nederland heeft gewoond en ook ‘Hollands’ kan denken. Ik heb onnoemlijk veel respect voor diegenen die voor de liefde naar een ander land vertrekken om een leven op te bouwen met iemand die zich niets bij jouw cultuur kan voorstellen.

Continue reading

insomnia

Een Westers Wijf zonder stroom

Laat ik beginnen met het feit dat ik geen stilzitter ben. Dat is niet in mijn genetisch pakket meegekomen. Dit in grote tegenstelling tot mijn man en de gemiddelde Oegandees. Man, wat kunnen die lange tijd achter elkaar stilzitten zonder dat ze ook maar verveeld kijken of last krijgen van dat schuldgevoel dat ze iets ‘moeten’; een gevoel dat mij altijd al na een paar minuten bekruipt. Continue reading